يادگار 16/10/1383

- گذشت

هيچ مي دونيد كه گذشت بهترين راهِ انتقام است؟ آره، وقتيكه ما از انتقام صرفِ نظر مي كنيم درواقع به خدا مي گوييم كه اين موضوع با عوامل احساسي و انساني قرارنيست جبران شود و ضرر و زيان حاصله را به تو واگذاركرده ايم. خدا عادل است و بموجب فرمايشاتش در كلام الله مجيد، وعده كرده است كه حتّي از ذرّه اي نمي گذرد. پس حالا كه چنين حامي قدرتمندي داريم، چرا بچّه بازي دربياوريم. تازه اگر بتونيم، بايد يك قدم جلوتر برويم و از خدا بخواهيم تا او هم از مجازات خاطي صرف نظر بكند؛ البتّه به شرطي كه ظالم ادب شده باشد و اين كوتاه آمدنِ ما، موجب ادامه ظلم نشود. گاهي اوقات اين كار پرفضيلت بسيار دشوار است و انسانهاي فرزانه مي توانند از حقّشان بگذرند. بهرحال اگر نمي تونيد از حقّتون بگذريد و به اصطلاح حلالشان كنيد، دستكم به خداوند قهّار واگذاركنيد و ديگه شكايت نكنيد. من كه اينجوريم.

- يكجورايي!

حدوداً 5ام يا 6ام همين ماه بود كه شرايط بسيار سخت روحيي را سپري كردم. مطمئنّاً سخت ترين شرايط عمرم بود. بگونه اي كه آنچنان متآثّر شدم كه برروي رفتار و رخسارم مشهود بود و تا حالا نيز ادامه دارد و يقيناً عبرتي براي همه عمرم خواهدبود. به كسي نمي تونستم بگم و نبايد بگم امّا شايد روزي بصورت كتاب به رشته تحرير درش بيارم. توي اون لحظات طوفاني و سخت، بيش از پيش به خدا پناه بردم و بيش از گذشته به دامانش متوصّل شدم. از اون روز تا حالا يكجورايي شدم و طيف عجيبي از نور، درونم را روشن كرده است. مي گن: عدو شود سبب خير گر خدا خواهد.